باتوجه‌به بحران کم‌آبی موجود در کشور، تصفیه آب‌های شور و دارای سختی بالا افزایش یافته است. برای شیرین کردن آب‌ها به طور عمده اسمز معکوس و روش‌های حرارتی استفاده می‌شود.
تفاوت نحوه تصفیه
در روش اسمز معکوس از غشا (ممبران) استفاده می‌شود. آب با فشار وارد محفظه غشا می‌شود و آب تصفیه شده از یک طرف و پساب از طرف دیگر خارج می‌شود. با توجه به کیفیت آب ورودی و کیفیت مدنظر آب تصفیه شده، نوع غشا و تعداد مراحل مشخص می‌شود.
در روش‌های حرارتی، آب با حرارت و گاهی همراه با کاهش فشار به بخار تبدیل می‌شود در نتیجه آب از ناخالصی‌ها جدا می‌شود. سپس بخار به آب تبدیل می‌شود. با توجه به کیفیت آب ورودی و کیفیت مدنظر آب تصفیه شده، تعداد مراحل و نوع طراحی مشخص می‌شود. این آب‌شیرین‌کن‌ها معمولاً در کنار نیروگاه‌ها ساخته می‌شوند. تا از انرژی اتلافی نیروگاه استفاده کنند.
آب ورودی
در روش اسمز معکوس کیفیت آب ورودی مهم است. ذرات بزرگ باعث گرفتگی غشا می‌شوند. همچنین اکسیدکننده‌های قوی مانند کلر غشا را تخریب می‌کند. در نتیجه در روش اسمز معکوس علاوه بر غشا به فیلترهای دیگری هم نیاز است تا عمل پیش‌تصفیه را انجام دهند. در روش حرارتی کیفیت آب ورودی مهم نیست و آب با هر کیفیتی را می‌تواند تصفیه کند.
هزینه راه‌اندازی
هزینه راه‌اندازی آب‌شیرین‌کن‌های حرارتی بیشتر از آب‌شیرین‌کن‌های اسمز معکوس است. در نتیجه در ظرفیت‌های پایین اسمز معکوس مقرون‌به‌صرفه است.
انرژی
انرژی مصرفی در روش اسمز معکوس اندکی کمتر از روش حرارتی است.
هزینه نگه‌داری
هزینه نگه‌داری روش اسمز معکوس بیشتر از روش حرارتی است. چون غشا نیاز به شستشوی دارد و پس از مدتی باید تعویض شود.
معایب
در روش اسمز معکوس پساب تولید می‌شود. نیاز به فیلترهای اضافی دارد. برای ظرفیت‌های بالا مناسب نیست.
در روش حرارتی هزینه راه‌اندازی زیاد است. مصرف انرژی بیشتری دارد. نیاز به رسوب‌زدایی دارد.
